Leeslog van Nieuwe Lelie

Dunant zorgt ervoor dat ik het genre historische roman helemaal omarm. In deze roman neemt ze me mee naar Venetië rond 1527. Hoofdpersoon is een klein mens Bucino. Hij probeert samen met zijn zakenpartner, een courtisane, een nieuw bestaan op te bouwen, nadat ze in Rome alles zijn kwijtgeraakt en genadeloos zijn bewerkt met messen. Het blijkt niet eenvoudig om in Venetië op een min of meer legale wijze weer aan het werk te gaan. Allereerst omdat mevrouw ernstige verwondingen heeft die moeten genezen en haar haargroei weer moet terugkeren. Daarnaast is het noodzakelijk om een eerbiedwaardige beschermheer te vinden.
Ook in deze roman schetst ze weer als vanzelf de tijdsgeest en weet ze me zover te krijgen dat ik schilderijen van Titiaan ga opzoeken op internet. Ze weet de kunsten zo mooi te verwoorden dat mijn nieuwsgierigheid het van me overneemt. Aanrader voor liefhebbers van het genre historische roman!

Onderwerp van deze pil is de ondergang van de Romeinse Republiek. Holland schrijft op een heel toegankelijke en spannende wijze over het Rome van omstreeks 100 tot 25 voor Christus. Hoe het er politiek  en militair aan toeging. Ik was voor dit boek nog tamelijk onbekend met Pompeius, Ceasar en Cicero, behalve dat ik de tv-serie Rome had gevolgd. Maar gelukkig is mijn geschiedkundige scholing over die periode nu weer helemaal op peil.
Wat een gruwelijke tijd met bloedvergieten en vernietiging van cultureel erfgoed. Hele beschavingen werden met de grond gelijk gemaakt. En dan Rome zelf, waar je respect moest zien te krijgen, maar waar je niet overeind kon blijven zonder rattenstreken. Zelfs de meest eerbiedwaardige senatoren, die het recht hoog in het vaandel hadden, konden niet zonder het gekonkel. Tegelijkertijd heb ik bewondering voor mannen die dankzij slimme coalities en huwelijken overeind bleven. Zo’n man als Ceasar had een ongekend aantal verschillende talenten.
Het boek was destijds (2006) veelbesproken vanwege de parallellen met de huidige globalisering en decadentie.

Een nieuw boek van Paulien Assink en de ondertitel luidt “De kunst en praktijk van V/M leiderschap”. Assink schreef eerder het boek “Uit het harnas!” dat ik als een spoorboek voor mijn ontwikkeling gebruik. Dit tweede boek borduurt voort op de vier dimensies van leiderschap die ze onderscheidt: emotioneel, mentaal, fysiek en spiritueel leiderschap. En in iedere dimensie geeft ze aan wat de feminiene (intuïtie, hoger dienstbaarheid, compassie, co-creatie) en masculiene (moed, heldere visie, duurzaam ondernemen, calling) componenten ervan zijn. Ze constateert dat het iedereen ten goede zou komen om de masculiene aspecten meer in balans te brengen met de feminiene aspecten. Maar meer eigenlijk nog om deze aspecten in jezelf te herkennen en te ontwikkelen los van man- of vrouwzijn. In het boek komen daarnaast de schaduwkanten van ieder aspect aan de orde. Hoe slachtofferschap te ontgroeien en te leren leven vanuit compassie voor jezelf en de ander?
Al met al weer een prachtig en leerzaam boek en Assink slaagt er goed in het praktisch te maken. Geen lange theoretische betogen, maar korte heldere stukken tekst met praktische oefeningen en aanbevelingen. Het geeft mij weer een nieuwe inspiratiebron voor de verdere ontwikkeling van mijn leiderschap. En dan bedoel ik niet leiderschap in de zin van minister-president worden, maar in de zin van leiderschap in de kleine en grote dingen van het leven.
In het boek staan ook prachtige foto’s en gedichten van Esther van der Valk.

Bekroond met de AKO-literatuurprijs dit jaar. Het is een bijzonder boek dat de geschiedenis der mensen beschrijft op een stilistisch knappe wijze. Het boek confronteert met de ruwheid en de grofheid van het bestaan van de mensheid. Verhulst beschrijft al hetgeen we hebben ondernomen om staande te blijven in de stormen die hebben gewoed. Wat een gruwelijkheden heeft de mensheid elkaar aangedaan. Ik werd er mies van en had niet veel zin het uit te lezen. Toch volgehouden en volbracht.

Amsterdam vanuit een perspectief, zoals ik het niet dagelijks meemaak. Vuijsje beschrijft in dit boek hoe het er in de stad aan toegaat vanuit het perspectief van jonge mensen. Zowel het “nette” als het “ruigere” Amsterdam legt hij bloot in klare taal. De dialogen zijn een genot om te lezen. Wat een taalontwikkeling heb ik gemist door me alleen in ambtelijk en grachtengordel Amsterdam op te houden. Anderzijds ben ik blij dat ik niet in een omgeving verkeer waar het zoveel om sex draait. Sommige scènes maakten me misselijk, zoals de vrouw op de matras middenin de kamer en de vrouw in de kelderbox. Is dit nu de sexualisering van de samenleving? Is het aangezet?
Wat me aan het denken heeft gezet is de manier waarop Vuijsje mensen indeelt in de manier waarop ze allochtonen in de openbare ruimten qua lichaamstaal bejegenen. Hoe handel ik zelf? Heb ik echt oogcontact? Hoe snel grijp ik naar mijn tas als ik in de tram sta?
Aanrader!

Koelemeijer schreef eerder het aangrijpende boek over Maria Zachea. In dit boek over Anna Boom gebruikt ze wederom de mondelinge overlevering om in romanvorm het verhaal van een markante persoonlijkheid te vertellen. Ze slaagt er weer in.
Anna Boom lijkt eerst een wat verwend meisje dat erg beschermd wordt opgevoed. Maar ze ontpopt zich tot een vrouw die voor niks en niemand bang is en daardoor onder extreme omstandigheden moedig optreedt. Ze weet zich als een kameleon aan te passen aan de steeds andere omgeving waarin ze verkeert. Ik was wel blij dat ze uiteindelijk KLM-er Jan tegenkwam, want echt happy was ze denk ik niet.
Als het niet waargebeurd was, zou ik dit wervelende levensverhaal nooit geloofd hebben. Zeker lezenswaardig!

Vijf jaar geleden las ik al eens een historische roman van Sarah Dunant, waar ik enthousiast over was. Dus ik keek uit naar dit boek. En het heeft beantwoord aan mijn verwachtingen.
Een jong meisje wordt door haar vader gedwongen toe te treden tot een nonnenorde in Ferrara rond 1570. Het boek beschrijft vanuit het perspectief van haar mentrix, de apothekersnon, hoe die intrede verloopt. Dunant weet de actuele ontwikkelingen van de rooms-katholieke kerk, net als in de vorige roman, prachtig te vervlechten met het verhaal. Hoe het leven er destijds in een klooster uitzag, wordt heel inzichtelijk (indrukwekkende researchlijst). En het verhaal is spannend. Hier en daar zag ik bepaalde ontwikkelingen wel aankomen, door te profetische tussenzinnetjes. Net een beetje jammer.
Als je van historische romans houdt, zeker een aanrader.

Een prediker van 83 jaar oud, die in zijn jonge jaren hele dorpen wist te bekeren tot het christendom, keert terug naar de streek. Inmiddels is hij tot het inzicht gekomen dat God toch niet bestaat en wil dit graag onder de aandacht brengen van zijn bekeerlingen. Helaas zijn de meeste al overleden.
Het is een aardig verhaal dat voortkabbelt, maar niet meer dan dat. Iedere keer probeer ik Lindgren weer te lezen omdat de eerdere roman ” Het licht” uit 1987 zo fantastisch was. Iedere keer ben ik weer teleurgesteld. Helaas!