Leeslog van Nieuwe Lelie

Grappig en aangrijpend. Díaz schrijft in een vlotte stijl over een jongen uit een Dominicaanse wijk in een stad in de USA. Hij heeft de ambitie om een beroemd sf&f-schrijver te worden, maar ergens gaat het mis. Ligt het aan zijn talent of aan een vloek die over zijn familie heerst? Prachtige beschrijvingen van de hoofdrolspelers volgen. Vooral de delen die zich afspelen in de Dominicaanse Republiek zijn erg mooi en filmisch geschreven. Aanrader!

In deze prachtige roman schrijft Murakami over verlies, liefde, vriendschap, rouw. Door de ogen van een jonge man werd ik meegenomen in het verdriet en de eenzaamheid. Ik snapte de gekte en de depressie, maar ook het vrolijke en de schoonheid. Het kwam allemaal zo dichtbij, zo levensecht. Hoe Murakami het doet weet ik niet; misschien vooral door de mooie dialogen.
Soms heb je literatuur nodig om weer te beseffen hoe het overal eigenlijk hetzelfde is, bijvoorbeeld als het gaat om liefde en vriendschap. Japan lijkt soms zo anders. Dit boek bouwt net als Junichiro Tanizaki’s Stille Sneeuwval voor mij een brug waardoor ik naar ieder individu uit weet-ik-waar-vandaan kijk en niet naar “de Japanner” of “de Oegandees”. Het klinkt misschien wat kinderlijk, zo’n hernieuwd inzicht. En met mijn United World College achtergrond had ik ook anders van mezelf verwacht. Maar kennelijk leef ik toch gemakkelijk weer in een kleiner wordende en minder diverse wereld, waardoor mijn luiken steeds een stukje minder open komen te staan. Thank God for literature and travel, waardoor de luiken weer wagenwijd open gaan!

In 2007 won de Ierse schrijfster Anne Enright de Man Booker Prize voor dit boek. Het verhaalt over diverse generaties van een Ierse familie in de 20ste eeuw door de ogen van Veronica. Veronica is 38 en moeder van twee dochters (!) en hoort net dat haar broer Liam met wie ze een hechte band had, is verdronken. Ze wil het begrijpen en graaft in haar geheugen.
Het zijn zware thema’s die de revue passeren, maar Enright schrijft met humor waardoor het behapbaar blijft. Toch weet haar stijl me niet helemaal te pakken. Af en toe zochten mijn ogen naar de voortgang van het verhaal in de volgende alinea’s, omdat alle gedachtenspinsels van Veronica me teveel werden.
De familiescènes vond ik prachtig, boeiend en ontroerend. Maar dat zegt meer over mij dan over het boek, hahaha.
(Heerlijk zo’n kerstvakantie met zeeën van tijd om te lezen…)

Romandebuut van Buenting over een jonge vrouw, die het alleen zijn wil leren. In haar relatie is ze meegesleurd in de depressie van haar vriend, maar probeert zich te weren. Om bij te komen boekt ze een wandelvakantie in de bergen, die een groepsreis met ouderen blijkt te zijn.
Ik vind het verhaal origineel en het is kort en krachtig geschreven zonder franje. De geestesgesteldheid van de (hoofd)personen weet Buenting mooi te verwoorden, waardoor ze me meeneemt in de sfeer. Het smaakt naar meer.

Een ouderwets studieboek voor psychologen, dat ik heel wat jaren terug eens kreeg. Het boek van deze Zwitser gaat over partnerkeuze, de fasen in een relatie, bindingsangst, scheiding, verhouding met een derde en lichamelijke verschijnselen als gevolg van huwelijksspanningen.
Het was zeer boeiend om te lezen over patronen in het samenspel tussen partners. Willi legt de sleutel voor gedrag in een relatie in patronen die tijdens de jeugd ontstaan: narcistisch, oraal, anaal-sadistisch en fallisch-oedipaal. Het boek staat vol met voorbeelden die de tekst verlevendigen. Vaak zijn de voorbeelden redelijk extreem, maar aan de andere kant is het misschien wel helemaal niet extreem wat ik lees. Wat weet je uiteindelijk als buitenstaander nu echt van wat er binnen een relatie gebeurt? Ik weet nu in ieder geval dat mijn relatie met mijn partner gezond is.
In het slothoofdstuk analyseert Willi overigens de film “Scènes uit een huwelijk” van Ingmar Bergman op basis van zijn theorie. Originele toegift!

Tweede poging gestrand. Ik kom er niet doorheen.