Vijf broers die niet voor elkaar onderdoen in stoerheid. Vechten, jagen op wild, ondernemen. Scholten schrijft een mooi portret van de mannen dat leest als een trein.
Centraal staat het feit dat één van de broers doodziek is en gaat sterven. Dat leidt tot overpeinzingen, herinneringen en nieuwe waardering van de ander. Vlot geschreven, toegankelijk en de personen komen mooi tot leven.
Ingrid Dreyer krijgt een telefoontje dat haar zoon vastzit op het politiebureau. Ze is voor haar werk in het buitenland, maar spoedt zich terug naar Kopenhagen. Tijdens de terugtocht probeert ze te achterhalen hoe het zover heeft kunnen komen. Wat is haar rol? Was het de echtscheiding? Is het zijn pubertijd? Spoort ze wel?
Vooral de invloed van haar grootmoeder op haar moeder en op Ingrid zelf is een mooie lijn in het boek, die Grøndahl treffend en herkenbaar verwoordt. De scene over het etentje bij haar stiefbroer en gezin thuis was het mooist. Over hoe je door je eigen gesteldheid een gezellige avond door onhandigheid op de spits kunt drijven.
Dit boek is weer een aanrader!
