Leeslog van Nieuwe Lelie

Mankell waagt zich soms aan een ander genre en deze keer de psychologische roman. Het lukt ‘m aardig. Ik heb het boek gemakkelijk uitgelezen. Toch haalt het niet het niveau van vergelijkbare romans. Ik vond dat hij af en toe teveel schreef en te weinig overliet aan de verbeelding. Ook zag ik het leggen van verbindingen in de tekst soms mijlenver aankomen. Een subtiele beschrijving die geen hint in zich heeft en daarna verrassend terugkeert in het verhaal, is nog niet zo eenvoudig in te weven. Dat is bij misdaadromans toch echt anders.

Een ontdekkingsreis naar diepgaande verandering in mensen en organisaties, luidt de ondertitel van dit boek. De vier schrijvers beschrijven hun zoektocht naar wat er nodig is om de wereld, organisaties en mensen verder te brengen. Op de achtergrond motiveert hen het scenario dat de planeet aan de gevolgen van de technische vooruitgang ten onder gaat; het zogenaamde requimscenario. Het klinkt zwaarwichtig en wellicht wat pretentieus, maar het is beslist een noodzakelijke zoektocht. 

Omdat er zoveel in het boek staat, heb ik moeite de kern van het boek te beschrijven. Met “presence” bedoelen de schrijvers dat de wijsheid aanwezig is in het hier en nu. Het is de kunst voor ons om ermee in contact te komen en zo te leren zien wat nodig is voor de toekomst. Door de rationalisering die het gevolg is van onze westerse beschaving en ons grote vertrouwen de technologische ontwikkeling, zijn we niet meer gewend dit contact te zoeken om tot nieuwe inzichten te komen. 

Voor mij was het lezen van dit boek een grote herkenningstocht, omdat veel ervaringen van de afgelopen jaren op een of andere manier in dit boek samenkomen en met elkaar in verbinding worden gebracht. Tijdens het lezen, vielen de puzzelstukjes als het ware in elkaar en dat liet me niet onberoerd. Ik heb het dan bijvoorbeeld over: mijn tocht naar de walvissen in het poolgebied, het tai chi beoefenen, stressreductie door heartmath, saamhorigheid als jaarthema, United World Colleges, ervaring met eenzaamheid leren waarderen, stilte benutten, de invloed van aandacht en liefde in organisaties, mijn mayakalender ketting, de hopeloze complexiteit van grootstedelijke projecten, leren luisteren naar mijn intuïtie en mijn angst voor het requimscenario voor de wereld.

De conclusie die ik hier voor mezelf uit trek, is dat deze bewustwording kennelijk nodig was en mij nu gaat helpen om ten dienste van anderen te handelen in het hier en nu. Hoe weet ik nog niet precies. Maar er zonder gêne over praten en schrijven is stap één.

Levenslessen van een bergbeklimmer, luidt de ondertitel van dit boek. Het is een combinatie van prachtige foto’s met korte heldere teksten. Staartjes gebruikt haar ervaringen met het beklimmen van 8000-ers om advies te geven over het (werk)leven. Het las gemakkelijk en was erg toegankelijk door de persoonlijke verhalen. Heel aardig boek.

Een groep van twintig mensen deed jarenlang onderzoek naar de best presterende bedrijven om te achterhalen wat de formule was van hun succes. Uiteindelijk kwamen elf bedrijven door de selectie. Dit waren bedrijven die minstens vijftien jaar sterk groeiden ten opzichte van vergelijkbare bedrijven in de bedrijfstak. De uitkomsten zijn zeer boeiend om te lezen! Daarbij komt dat het boek ook erg toegankelijk is geschreven. 

Niet de bedrijven met beroemde leiders van de voorpagina’s van de media blijken hun bedrijven tot grote hoogten te hebben gestuwd. Het zijn juist de dienstbare leiders die de juiste mensen om zich heen verzamelen. Met dat team onderzoeken ze wat de koers zou moeten zijn en laten zich daar niet vanaf brengen. Het is een evoluerend proces van gestaag hard werken en discipline en dan ineens is daar het succes. Verplichte stof voor (to be) leiders, maar ook voor anderen zeer aanbevolen.