Leeslog van Nieuwe Lelie

Prachtig uitgegeven gebonden paarse geïllustreerde editie van dit boek. Gibran schrijft korte stukjes over dè thema’s van het leven. Een wijze en genuanceerde denker. Een quote over ‘werk’:

Jou is verteld dat werk een vloek is , en arbeid een last. Maar ik vertel je dat jij meewerkt aan de droom van de aarde over haar voltooiing, dat jij de taak vervult die voor je klaar lag. Door te werken heb je het leven oprecht lief. Door het leven jouw arbeid te schenken word je ingewijd in haar intiemste geheim. [...]
En is je verteld dat het leven een last is, en jij bent moe en gelooft de vermoeiden. Maar ik vertel je dat het leven zwaar is als je de overtuiging mist. En dat overtuiging blind is zonder kennis, en dat kennis ijdel is zonder het werk, en dat werk leeg is zonder de liefde; en dat wanneer je werkt met liefde, je één wordt met jezelf en één wordt met de ander en één wordt met God.

Zou deze tekst heden ten dage aanslaan in werkend NL?

Karin Kuiper, weduwe van Karel Glastra van Loon, beschrijft in dit boek haar 1001 dagen van rouw. Het is een mooi en eerlijk boek geworden. Mooi, omdat het prachtig is uitgegeven met ontwerp van Keppie & Keppie. En vooral mooi en eerlijk omdat Karin met grote openheid vertelt over haar gevoelens en belevenissen. Het is een verrijking om een kijkje gegund te krijgen in haar rouwperiode en daarvan te leren. Het vergroot begrip voor weduwen en weduwnaren en geeft me handvaten voor momenten waarop ik niet goed weet hoe om te gaan met mensen die een dierbare verliezen.

Tweede roman van Merel Roze. Het is een mooi rond verhaal in haar bekende soepele stijl geschreven. Een jonge vrouw wil graag met een vriendinnetje van vroeger herinneringen ophalen over weekenden die ze met elkaar doormaakten op de boerderij. Ze stuit op enorme boosheid en heeft geen idee waarom. Een spannende zoektocht volgt in een typisch Nederlandse context. Enne, het boek leest als een trein.
Voor een vooruitblik, zie de movie.

Als secretaris van het Innovatieplatform in de eerste anderhalf jaar van het bestaan ervan, heeft Nauta de macht van dichtbij gezien en geproefd. Helaas heeft het hem niet gesmaakt en dat pleit voor hem. Wat hij beschrijft is de machtspolitiek in de haarvaten van Nederland, waar de ego’s welig tieren en het gezamenlijke doel regelmatig door angst (voor de media) uit het oog wordt verloren. Het is een ontluisterend beeld, maar helaas wel bekend. Als ambtenaar zie ik het vaak om me heen; ook in Amsterdam. Alhoewel er hoop gloort voor de stad met dit College dat merkbaar zijn best doet collegiaal te besturen.
Nauta heeft het boek op een toegankelijke manier geschreven en kan er al grappen over maken. Ik begreep dat dit boek wel de derde versie van het verhaal is, omdat er in de eerdere versies nog teveel boosheid zat. Dat zou inderdaad een minder aantrekkelijk boek hebben opgeleverd en waarschijnlijk medelijden hebben opgewekt voor Nauta. En dat ik niet nodig. Nu ervaar ik medelijden met NL. Maar ik blijf optimistisch. Ook wij krijgen onze Obama. Er zijn er al een paar in ontwikkeling als ik zo om me heen kijk en de beweging van cultureel creatieven aanschouw.
Wat ook leuk is aan het boek is dat ieder hoofdstuk eindigt met lessen en survivaltips. Echt lezen als je van politiek houdt of ambtenaar bent!

Lynley heeft zijn politiebadge ingeleverd en is helemaal van de wereld na de rampzalige gebeurtenissen (eind van vorige boek). Terwijl hij wandelt langs de kust van Engeland vindt hij het lichaam van een jongen. Hij raakt betrokken bij de zoektocht naar het verhaal achter deze dood en hervindt zichzelf stukje bij beetje.
Dat is de grote lijn van dit weer uitstekende boek van George. De kracht van Elizabeth George zit in de goed beschreven psychologie achter de hoofdpersonen. Het is verslavend om bij mensen een kijkje in het brein te mogen nemen en George gunt de lezer dat op een overtuigende manier.
Aanrader!

Vijf broers die niet voor elkaar onderdoen in stoerheid. Vechten, jagen op wild, ondernemen. Scholten schrijft een mooi portret van de mannen dat leest als een trein.
Centraal staat het feit dat één van de broers doodziek is en gaat sterven. Dat leidt tot overpeinzingen, herinneringen en nieuwe waardering van de ander. Vlot geschreven, toegankelijk en de personen komen mooi tot leven.

Ingrid Dreyer krijgt een telefoontje dat haar zoon vastzit op het politiebureau. Ze is voor haar werk in het buitenland, maar spoedt zich terug naar Kopenhagen. Tijdens de terugtocht probeert ze te achterhalen hoe het zover heeft kunnen komen. Wat is haar rol? Was het de echtscheiding? Is het zijn pubertijd? Spoort ze wel?
Vooral de invloed van haar grootmoeder op haar moeder en op Ingrid zelf is een mooie lijn in het boek, die Grøndahl treffend en herkenbaar verwoordt. De scene over het etentje bij haar stiefbroer en gezin thuis was het mooist. Over hoe je door je eigen gesteldheid een gezellige avond door onhandigheid op de spits kunt drijven.
Dit boek is weer een aanrader!

Isabel Allende kijkt in dit boek terug op haar leven met een openheid, die me raakt. Ze schrijft met passie over haar familie, haar vrienden, haar liefdes en inspireert om het leven maximaal te leven. Door de humor blijft het licht, door de openheid is het echt en raakt het.
Een aanrader!

Donna Leon heeft een goede thriller met diepgang geschreven. Hoofdpersoon commissario Brunetti heeft het moeilijk nadat hij een dood meisje uit het water heeft gehesen. Tijdens zijn zoektocht stuit hij op veel zwijgen en vooroordelen.
In de boeken van Leon komen misdaadzaken haast nooit bij de rechter en dat doet wat met je rechtvaardigheidsgevoel. Die worsteling en de creatieve manier waarop Brunetti daarmee omgaat blijft me boeien.

Van Dis schrijft over een zielige man, die een beetje onhandig is en niet goed raad weet met het leven. Hij hoeft niet (meer) te werken voor zijn geld en wandelt door Parijs. Ik heb het niet zo op onhandige mannen en raakte daardoor niet lekker in het verhaal. Het boek is goed geschreven en grappig en geloofwaardig, dus daar ligt het allemaal niet aan. Conclusie: aardig boek.