Over deze verzameldichtbundel hoorde ik op de radio en ik werd gegrepen door een gedicht dat ten gehore werd gebracht. De bundel is samengesteld door zijn ex-vriendin.
Misschien is het mijn gebrek aan rust of vind ik het gewoon niet goed genoeg. In ieder geval ligt de bundel al tijden naast mijn bed en pakken de gedichten me niet echt.
Op de Ladies Night van de Openbare Bibliotheek Amsterdam las Aaf Brandt Corstius voor uit haar manuscript. Goed geschreven, hilarisch en prachtig voorgedragen; ik wilde het boek lezen!
Het is inderdaad een goed geschreven en grappig boek, maar het blijft wel wat aan de oppervlakte steken. Het is een stijl die na een paar hoofdstukken niet meer verrast en dan blijkt het verhaal wat dun.
Dus gewoon leuk.
Na één hoofdstuk twijfelde ik of ik wel wilde doorlezen. Het verhaal begon zo deprimerend. Aan de andere kant werd ik wel gegrepen door het verhaal, dus ik las door.
Het boek gaat over een gezin in een achterbuurt van London. Twee broers en een zus verhuizen plotseling van het huis van oma naar een tante die ze nauwelijks kennen. Oma gaat stiekem terug naar Jamaica.
De middelste probeert uit alle macht zijn jongere broertje te behoeden voor al het onheil dat zo’n nieuwe woonomgeving met zich meebrengt. Een haast onmogelijke opgave voor een twaalfjarige.
George weet vanuit de logica van een twaalfjarige het onafwendbare maar tegelijkertijd totaal verwerpelijke einde voor te schotelen als natuurlijk voortvloeiend uit de omstandigheden. Verschrikkelijk maar ondanks alles bleef ik doorlezen omdat George het zo goed brengt.
Aanrader!
