Leeslog van Nieuwe Lelie

De afgelopen weken erg genoten van de nieuwe roman van David Mitchell. Hoofdrolspeler is Jacob de Zoet, boekhouder van de Verenigde Oost-Indische Compagnie. Hij woont rond 1800 met een dozijn Nederlanders op Deshima, een Japans eilandje zo groot als de Dam en de exclusieve toegangspoort voor handelswaren naar en uit Japan. Mitchell heeft zich ingespannen om het decor waarheidsgetrouw neer te zetten en slaagt daarin voortreffelijk; althans volgens internet bronnen die ik daarna raadpleegde.
Het is een spannende, interessante, meeslepende roman geworden, waarin ik veel kleurrijke figuren heb leren kennen evenals verschillen en overeenkomsten tussen Nederlanders en Japanners. Alle thema’s van het leven komen op subtiele wijze aan bod. En het slot? Prachtig!
De vertaling lijkt me een kunststuk op zich te zijn geweest. Mooie ‘oude’ taal, Japanse zegswijzen, lokale accenten. Het was dus ook een taalkundig genot om te lezen.
Al met al een echte aanrader!!

De debuutroman van Franca Treur is lovend besproken in de pers. En dat is terecht. Ze weet in een pure stijl heel mooi te verwoorden wat het betekent op te groeien in een streng christelijk gezin. “Want wat zul je straks zijn, m’n kind, als je voor Zijn rechterstoel zal staan: kaf of koren?”, dat is een tekst van haar oma die de kern raakt. Die zin bevat het absolute, het onontkoombare, het verstikkende en het schadelijke voor ieder kind dat opgroeit in zo’n omgeving. Er is geen ontsnappen aan. Zelfs als alles al lang is afgezworen, blijft die zin hangen, althans bij mij.
Hoofdpersoon is Katelijne en zij verkent – per ongeluk met alle goede intenties van een braaf kind – de grenzen van wat wel in niet kan in de gemeenschap. Haar oma predikt, haar moeder overleeft dankzij haar tuin, haar vader maakt er het beste van en haar broers nemen het gelukkig wat minder serieus. Aanrader!

De afgelopen weken heb ik meerdere keren overwogen te stoppen met lezen in dit boek. Wat een gruwelijkheden. Ik werd er letterlijk misselijk van en het boek kwam ’s nachts terug in mijn dromen. Toch heb ik het niet weggelegd, want het had me al gegrepen.
Littell beschrijft de Tweede Wereldoorlog vanuit het perspectief van SS-officier Max Aue. Hij wordt erop uitgestuurd om rapporten te schrijven over de uitroeiing van de joden achter het optrekkende Oostfront. Daarna van de situatie in Stalingrad en als hij dat ternauwernood overleeft, krijgt hij de opdracht ervoor te zorgen dat zoveel mogelijk joden worden geselecteerd voor de arbeitseinsatz. Daartoe inspecteert hij de concentratiekampen in Oost Europa. Ondertussen leren we Aue beter kennen en wordt duidelijk dat hij er redelijk goed in slaagt te verbergen dat hij een getraumatiseerd mens is. De beschrijving van zijn episodes van verwarring zijn indrukwekkend. Evenals de manier waarop Littell dit allemaal met een grote historische feitenkennis weet te combineren, waardoor het ook leest als een geschiedkundig boek.

De Jong heeft een origineel en spannend boek geschreven. Een groep mensen trekt zich tien dagen terug om hun leven onder de loep te nemen en eventuele problemen te lijf te gaan. Dat te lijf gaan is tamelijk letterlijk in de aanpak van begeleider Catherine. De Jong heeft een mooie schrijfstijl, weet de spanning goed op te bouwen en brengt alle spelers tot leven door ieder hoofdstuk het perspectief van een ander te kiezen. Ik kon het niet wegleggen.
Als je van psychologie en groepsprocessen houdt, is dit boek echt een aanrader! Overigens komt vrijdag 30 oktober 2009 haar tweede roman uit.

Dunant zorgt ervoor dat ik het genre historische roman helemaal omarm. In deze roman neemt ze me mee naar Venetië rond 1527. Hoofdpersoon is een klein mens Bucino. Hij probeert samen met zijn zakenpartner, een courtisane, een nieuw bestaan op te bouwen, nadat ze in Rome alles zijn kwijtgeraakt en genadeloos zijn bewerkt met messen. Het blijkt niet eenvoudig om in Venetië op een min of meer legale wijze weer aan het werk te gaan. Allereerst omdat mevrouw ernstige verwondingen heeft die moeten genezen en haar haargroei weer moet terugkeren. Daarnaast is het noodzakelijk om een eerbiedwaardige beschermheer te vinden.
Ook in deze roman schetst ze weer als vanzelf de tijdsgeest en weet ze me zover te krijgen dat ik schilderijen van Titiaan ga opzoeken op internet. Ze weet de kunsten zo mooi te verwoorden dat mijn nieuwsgierigheid het van me overneemt. Aanrader voor liefhebbers van het genre historische roman!

Amsterdam vanuit een perspectief, zoals ik het niet dagelijks meemaak. Vuijsje beschrijft in dit boek hoe het er in de stad aan toegaat vanuit het perspectief van jonge mensen. Zowel het “nette” als het “ruigere” Amsterdam legt hij bloot in klare taal. De dialogen zijn een genot om te lezen. Wat een taalontwikkeling heb ik gemist door me alleen in ambtelijk en grachtengordel Amsterdam op te houden. Anderzijds ben ik blij dat ik niet in een omgeving verkeer waar het zoveel om sex draait. Sommige scènes maakten me misselijk, zoals de vrouw op de matras middenin de kamer en de vrouw in de kelderbox. Is dit nu de sexualisering van de samenleving? Is het aangezet?
Wat me aan het denken heeft gezet is de manier waarop Vuijsje mensen indeelt in de manier waarop ze allochtonen in de openbare ruimten qua lichaamstaal bejegenen. Hoe handel ik zelf? Heb ik echt oogcontact? Hoe snel grijp ik naar mijn tas als ik in de tram sta?
Aanrader!

Dit boek kreeg ik in 1993 voor mijn afstuderen en nu ben ik het pas gaan lezen. Dom, dom, want het is een prachtig epos over Brazilië.
Peruaan Vargas Llosa schreef over de burgeroorlog die in 1897 woedde in Canudos, Bahia. Het stadje is de thuishaven geworden van de Raadgever, Antônio Conselheiro, die tienduizenden aanhangers om zich heen heeft verzameld. De Raadgever is een religieus messiaans fanaticus, maar zeer inspirerend voor mensen die in het gedrang zijn gekomen (ex-slaven, arme boeren, rovers, mismaakten). De jonge Braziliaanse republiek merkt dat de Raadgever zich tegen de republiek keert (hij protesteert tegen belastingheffing) en is daarom op hem uit. Het leger trekt ten strijde, maar moet de eerste twee expedities opgeven omdat het guerrillaverzet van de Canudosgemeenschap heel effectief is. De gemeenschap (met sektarische trekken) weet het leger maandenlang het hoofd te bieden, maar gaat uiteindelijk toch ten onder.
Vargas Llosa zet de boeiende hoofdpersonen stuk voor stuk (het zijn er veel) met een enkele pennenstreek neer. Ik ging erin op en kon het boek niet wegleggen, hoe gruwelijk ook, omdat op bijna iedere pagina een mensenleven eindigt.
Prachtig boek en aanrader.

Wat een prachtig boek. Wat een indrukwekkend verhaal. Wat komt het boek dicht op de huid.
Giordano weet op feilloze wijze de werking van de psyche te verwoorden. De twee hoofdpersonen komen tot leven en ik voelde hun geestesgesteldheid. Af en toe moest ik het boek even wegleggen om bij te komen.
Het verhaal gaat over twee eenzame kinderen, ieder met een eigen trauma. Ze herkennen zich in elkaar en weten zich woordeloos door elkaar gesteund. Ze groeien op en kiezen hun eigen wegen, maar wachten ook op het moment dat ze weer bij elkaar zullen zijn.
Ik vind het boek van hetzelfde kaliber als Norwegian Wood van Murakami. Echt een aanrader!

Grappig en aangrijpend. Díaz schrijft in een vlotte stijl over een jongen uit een Dominicaanse wijk in een stad in de USA. Hij heeft de ambitie om een beroemd sf&f-schrijver te worden, maar ergens gaat het mis. Ligt het aan zijn talent of aan een vloek die over zijn familie heerst? Prachtige beschrijvingen van de hoofdrolspelers volgen. Vooral de delen die zich afspelen in de Dominicaanse Republiek zijn erg mooi en filmisch geschreven. Aanrader!

In deze prachtige roman schrijft Murakami over verlies, liefde, vriendschap, rouw. Door de ogen van een jonge man werd ik meegenomen in het verdriet en de eenzaamheid. Ik snapte de gekte en de depressie, maar ook het vrolijke en de schoonheid. Het kwam allemaal zo dichtbij, zo levensecht. Hoe Murakami het doet weet ik niet; misschien vooral door de mooie dialogen.
Soms heb je literatuur nodig om weer te beseffen hoe het overal eigenlijk hetzelfde is, bijvoorbeeld als het gaat om liefde en vriendschap. Japan lijkt soms zo anders. Dit boek bouwt net als Junichiro Tanizaki’s Stille Sneeuwval voor mij een brug waardoor ik naar ieder individu uit weet-ik-waar-vandaan kijk en niet naar “de Japanner” of “de Oegandees”. Het klinkt misschien wat kinderlijk, zo’n hernieuwd inzicht. En met mijn United World College achtergrond had ik ook anders van mezelf verwacht. Maar kennelijk leef ik toch gemakkelijk weer in een kleiner wordende en minder diverse wereld, waardoor mijn luiken steeds een stukje minder open komen te staan. Thank God for literature and travel, waardoor de luiken weer wagenwijd open gaan!