Leeslog van Nieuwe Lelie

Ruim 600 pagina’s heb ik me weer laten meeslepen door Thomas Lynley en Barbara Havers. Deze keer neemt George de lezer mee naar het platte land van Hampshire, waar de pony’s loslopen in de bossen en op de heide. Het platte land waar de rietdekker het nog druk heeft en de de cup cakes over de toonbank vliegen. Het boek gaat ook over de botsing met het glazen plafond. Slaagt de beoogd baas van Havers erin de plek definitief te krijgen of blijkt ze de excuustruus van de Metropolitan Police te zijn. Het was weer smullen.

Tweede boek van Van Riessen met in de hoofdrol de vrouwelijke hoofdinspecteur Anne Kramer. Het boek leest als een trein, is spannend en heel dichtbij. Bepaalde personen kwamen mij zeer bekend voor
Ook een grappig detail was de rol van een filiaal van de Coffee Company, waar de auteur graag vertoeft.
Centraal staat het dilemma van de bedreigde getuige. Gaat ze als getuige optreden of zijn de gevaren haar te groot? En hoe zorgvuldig gaat de politieorganisatie daarmee om?
Van Riessen put uit zijn ervaringen als hoofdcommissaris en ik ben blij dat hij schrijft!

Erlendur is op vakantie en Elínborg is daardoor aan zet als leider van een moordonderzoek. Een vrouw in de hoofdrol is nieuw, maar het gaat Indriðason goed af. En hoe lukt het hem toch iedere keer weer die beklemmende sfeer op originele wijze te beschrijven? Ik vind het knap.
Een jonge man is omgebracht in zijn woning en heeft een verkrachtingsdrug in zijn mond. Het is een bloederig geheel en al snel blijkt hij niet alleen slachtoffer maar ook dader is. Mensen wringen zich in allerlei bochten om buiten beeld te blijven, maar Elínborgs intuïtie werkt uitstekend. Goed verhaal, spannend tot het eind, maar Erlendur doet mij toch meer dan Elínborg. Hopelijk is hij de volgende keer terug van vakantie.

Mijn favoriete misdaadauteur Marklund heeft met een wereldberoemde auteur, die ik niet kende, samen een thriller geschreven. Het resultaat is een kort en krachtig verhaal in meer dan honderd hoofdstukjes over een paar dat er plezier aan beleeft andere echtparen af te slachten.
Zoals in de meeste boeken van Marklund heeft een journaliste de hoofdrol en die deelt ze met een aftandse New Yorkse rechercheman.
Ik vond het verhaal iets te gemakkelijk en oppervlakkig, alhoewel het las als een trein.

De formule begint een beetje uitgewerkt te raken. Scarpetta, haar man Benton, haar nichtje Lucy, de politieinspecteur Marino, die haar (bijna) altijd helpt. In deze thriller was er niets nieuws onder de zon. Zelfs de “vijand” blijkt een oude bekende te zijn. Het is ook niet leuk om steeds de historie herhaald te krijgen, zodat een nieuwe lezer van de reeks over Scarpetta er überhaupt wat van begrijpt. De emoties raken slechts de oppervlakte, waardoor het meebeleven en opgaan in het verhaal nauwelijks nog het oude niveau halen. Dit boek is niet echt aan te bevelen dus, maar ja ik wil toch weten hoe het met Kay verder gaat. Slechts voor reeksverslaafden dus.

Helaas de allerlaatste misdaadroman van Mankell over de knorrige maar toegewijde Kurt Wallander. Na tien boeken over deze Zweedse politieinspecteur komt er een einde aan de fantastische reeks, waarin Wallender haast een vriend of oom van me werd. Van het einde van deze roman werd ik dan ook treurig.
Deze keer ging het over een gepensioneerde marineofficier die zijn laatste jaren had gewijd aan onderzoek naar spionage die in de jaren tachtig plaatsvond. Hij overleeft het helaas niet.

Een spannende politiethriller, dat is het nieuwe boek van Carla de Jong geworden. Na “In retraite” hoopte ik op weer een roman in een sterk psychologische context. Het werd een moord in een psychiatrisch ziekenhuis. Omdat de belangrijkste hoofdpersoon een hoofdinspecteur van politie is en de rode draad het oplossen van de moord, is de psychologie en psychiatrie toch ondergeschikt geraakt. Best jammer.
Ondanks die lichte teleurstelling over de thematiek vond ik het een goed geschreven thriller, die ik in no time heb uitgelezen. De Jong weet de spanning goed lang vast te houden en werkte de hoofdpersonen goed uit.

Voor het eerst een spannend boek gelezen van Tomas Ross. En dat is me bevallen. Ross schrijft over een Argentijnse vrouw die beschikt over foto’s waarmee de Zorreguieta’s niet blij zullen zijn. Wat doet Máxima? Waar komen die foto’s ineens vandaan? Een brave leraar klassieke talen raakt erbij betrokken en neemt me mee in een wervelend verhaal dat ver teruggaat in de tijd.

Van Riessen is een nieuw leven begonnen als schrijver na zijn carrière bij de Amsterdamse politie. Hij vertelde laatst zo gepassioneerd over zijn schrijverschap dat ik zijn boek meteen heb gekocht en ben gaan lezen.
Hoofdpersoon in zijn boek is Anne Kramer, een talentvolle dertiger, die promoveert naar de functie van chef Bureau Zware Criminaliteit. Ze wordt geconfronteerd met een reeks liquidaties en de uitdaging die op te lossen voordat de sociale onrust zich uitbreidt, omdat mensen elkaar op straat op klaarlichte dag overhoop schieten.
Van Riessen kan putten uit jarenlange ervaring bij het korps en daarvan plukken zijn lezers nu de vruchten. Zijn schrijfstijl is vlot en ongecompliceerd met korte zinnen. De opbouw van het verhaal is slim in elkaar gezet en spoorde me aan snel door en door te lezen. Hij is er goed in geslaagd mij als lezer in de huid van de verschillende personages te laten kruipen. Ben benieuwd naar het volgende deel over Anne Kramer, want Van Riessen belooft elk jaar een politieroman te gaan uitbrengen.

Spannende roman van Waters over een huisarts die betrokken raakt bij het wel en wee op een landhuis dat teloor dreigt te gaan. Waters weet de personages treffend neer te zetten. Je ziet ze door het huis lopen. De huisarts is prettig naïef en rationeel, maar of hij het daarmee redt is de vraag. Ik bleef doorlezen en kon het niet meer wegleggen.