Omdat de hoofdpersoon van dit boek in mijn huis (!) woont en ook een lofzang op de straat uit, wilde ik het graag lezen. Mutsaers woonde ooit ook in dit huis.
Ik ben tot bladzijde 80 gekomen en heb het toen opgegeven. Het kon me niet boeien. Mutsaers is creatief en origineel, maar een verhaal moet me ook pakken om 460 bladzijden door te lezen. Helaas.
Pessl heeft een bijzonder boek geschreven. Hoewel ik bijna verdronk in de citaten en verwijzingen, greep het verhaal me toch en moest en zou ik doorlezen. Pessl schrijft over de dochter van een intellectuele hoogleraar vader, die haar stimuleert alles wat los en vast zit te lezen. Haar moeder is gestorven toen ze nog heel jong was. Vanwege het werk van haar vader verhuizen ze om de paar maanden naar een andere afgelegen plek in de USA. Haar eindexamenjaar besluiten ze op een vaste stek door te brengen en dan gaan je de poppen aan het dansen. Boeiend zeker, maar wel voor de doorzetter.
Wieringa schrijft korte en zeer korte reisverhalen in deze bundel. Het zijn kleine prachtstukjes, die de lust opwekken om ver te reizen. Vanuit de meest afgelegen plekjes schetst hij het leven en die getuigen van een mooi inzicht in het wel en wee hier en elders. De stukken over Cambodja waren aangrijpend. Aanrader!
Dit boek staat al maanden-(jaren?)lang in de top tien van de boekwinkels. Dat levert bij mij vaak een tegendraadse reactie op, maar deze keer heb ik eraan toegegeven. En gelukkig maar want het is een mooi en ontroerend boek. De laatste hoofdstukken hield ik het niet droog.
Een journaliste onderzoekt het wegvoeren van meer dan 13.000 Joden uit Parijs in juli 1942. Ze stuit op het verhaal van Sarah, een meisje van tien dat haar broertje weet te verstoppen op het moment dat er een razzia plaatsvindt. De hoofdstukken gaan afwisselend over Sarah en de journaliste. De verhalen zijn aangrijpend over het leed van de Joodse families, maar ook over de verkrampte manier waarop Fransen met dit deel van de geschiedenis zijn omgegaan. Het waren namelijk geen Nazi’s die deze razzia’s uitvoerden en de gezinnen in de kampen bewaakten. Het waren Franse politiemensen die orders uitvoerden.
De afgelopen weken erg genoten van de nieuwe roman van David Mitchell. Hoofdrolspeler is Jacob de Zoet, boekhouder van de Verenigde Oost-Indische Compagnie. Hij woont rond 1800 met een dozijn Nederlanders op Deshima, een Japans eilandje zo groot als de Dam en de exclusieve toegangspoort voor handelswaren naar en uit Japan. Mitchell heeft zich ingespannen om het decor waarheidsgetrouw neer te zetten en slaagt daarin voortreffelijk; althans volgens internet bronnen die ik daarna raadpleegde.
Het is een spannende, interessante, meeslepende roman geworden, waarin ik veel kleurrijke figuren heb leren kennen evenals verschillen en overeenkomsten tussen Nederlanders en Japanners. Alle thema’s van het leven komen op subtiele wijze aan bod. En het slot? Prachtig!
De vertaling lijkt me een kunststuk op zich te zijn geweest. Mooie ‘oude’ taal, Japanse zegswijzen, lokale accenten. Het was dus ook een taalkundig genot om te lezen.
Al met al een echte aanrader!!
Alweer slaagt Allende erin me mee te slepen naar verre oorden in tijden die ver achter me liggen. Deze keer naar Haïti rond 1800 waar de slaven in opstand komen en de eerste onafhankelijke staat in zuidelijk Amerika uitroepen. Gezien de catastrofe die het eiland heeft getroffen las ik het boek met extra belangstelling voor de historie.
Hoofdpersoon is een slavin die op een suikerplantage werkt. Haar domein is de woning van de plantage-eigenaar en al snel blijkt hij een oogje op haar te hebben. Er volgt een wervelend verhaal over slavernij en vrijheid, dochters en zonen, katholicisme en voodoo, zwarten en blanken en mulatten en affranchi’s. Na de slavenopstand wijkt de familie uit naar New Orleans – inmiddels ook getroffen door een catastrofe – waar het tweede deel van het boek zich afspeelt. Goed leesvoer.
Enquist heeft een prachtige roman geschreven over het leven van een pianiste van geboorte tot ouderdom. In enkele scènes weet ze Wanda’s leven treffend te beschrijven. Zowel het pianospel, als de liefde en de impact van de Tweede Wereldoorlog.
Iemand raadde mij aan om dit boek te lezen. Ik las en ik dacht, dit komt me bekend voor. Nadat ik het boek uit had, bleek uit mijn leesschriftje dat ik het boek ook in november 1997 had gelezen, vlak na de geboorte van Florien. De thematiek spreekt me nu sterker aan, omdat het in mijn leven is gekomen.
Een roman van Mankell uit 1982 en dat is te merken. Zijn schrijverschap heeft zich sindsdien verder ontwikkeld, want deze roman is bij vlagen langdradig. De stijl is al goed en de manier waarop hij in enkele pennenstreken een personage introduceert is echt knap. Maar destijds schrapte hij nog niet al het overbodige, om wat overbleef sterker te maken.
De Daisy Sisters gaat over diverse generaties vrouwen in Zweden tussen 1940 en 1980. Iedere generatie had zo z’n eigen strijd te voeren. Maar ook zijn sommige rode draden hardnekkig en onafhankelijk van tijd.
Lionel Shriver is een onbekende schrijfster in Nederland en dat is jammer, want ze heeft een aangrijpend roman geschreven. Het boek gaat over een moeder die terugblikt op de ontwikkeling van haar zoon en haar relatie met hem. Haar zoon pleegt op zijn vijftiende meervoudige moorden op zijn school en de vraag die voor ligt is hoe hij daartoe is gekomen.
Wat mij vanaf het begin van de roman trof, is de aangrijpende eerlijkheid van de moeder. Ze ontziet zichzelf niet.
Je moet wel een stevige maag hebben vanwege de gruwelijke details zo af en toe. De enige opmerking die ik heb gaat over de omvang; het had iets compacter gekund.
De debuutroman van Franca Treur is lovend besproken in de pers. En dat is terecht. Ze weet in een pure stijl heel mooi te verwoorden wat het betekent op te groeien in een streng christelijk gezin. “Want wat zul je straks zijn, m’n kind, als je voor Zijn rechterstoel zal staan: kaf of koren?”, dat is een tekst van haar oma die de kern raakt. Die zin bevat het absolute, het onontkoombare, het verstikkende en het schadelijke voor ieder kind dat opgroeit in zo’n omgeving. Er is geen ontsnappen aan. Zelfs als alles al lang is afgezworen, blijft die zin hangen, althans bij mij.
Hoofdpersoon is Katelijne en zij verkent – per ongeluk met alle goede intenties van een braaf kind – de grenzen van wat wel in niet kan in de gemeenschap. Haar oma predikt, haar moeder overleeft dankzij haar tuin, haar vader maakt er het beste van en haar broers nemen het gelukkig wat minder serieus. Aanrader!
