Leeslog van Nieuwe Lelie

Na het boek “Spoedcursus Verlichting” keek ik uit naar dit boek. En ik heb het met smaak gelezen. De ondertitel luidt “Reis naar het licht in acht mythische stappen”. Touber beschrijft aan de hand van enkele grote mythische verhalen de fasen die een mens, een held, doorloopt om tot verlichting te komen. Hij gebruikt de ‘Parsifal’, de ‘Matrix’ en ‘In de ban van de ring’. In het tweede deel van het boek probeert hij zo praktisch mogelijk een vertaling van deze mythische tocht naar het leven in het hier en nu te maken. Dat is een lastige opgave waarmee ik ook worstel, maar wàt hij levert is zeker bruikbaar. Veel momenten dacht ik: “Oh ja, zo kun je het ook bekijken” of “Ah, nu snap ik hoe het hoort bij wat ik meemaak”. Het levert een bruikbaar kader.

Omdat de hoofdpersoon van dit boek in mijn huis (!) woont en ook een lofzang op de straat uit, wilde ik het graag lezen. Mutsaers woonde ooit ook in dit huis.
Ik ben tot bladzijde 80 gekomen en heb het toen opgegeven. Het kon me niet boeien. Mutsaers is creatief en origineel, maar een verhaal moet me ook pakken om 460 bladzijden door te lezen. Helaas.

Pessl heeft een bijzonder boek geschreven. Hoewel ik bijna verdronk in de citaten en verwijzingen, greep het verhaal me toch en moest en zou ik doorlezen. Pessl schrijft over de dochter van een intellectuele hoogleraar vader, die haar stimuleert alles wat los en vast zit te lezen. Haar moeder is gestorven toen ze nog heel jong was. Vanwege het werk van haar vader verhuizen ze om de paar maanden naar een andere afgelegen plek in de USA. Haar eindexamenjaar besluiten ze op een vaste stek door te brengen en dan gaan je de poppen aan het dansen. Boeiend zeker, maar wel voor de doorzetter.

Wieringa schrijft korte en zeer korte reisverhalen in deze bundel. Het zijn kleine prachtstukjes, die de lust opwekken om ver te reizen. Vanuit de meest afgelegen plekjes schetst hij het leven en die getuigen van een mooi inzicht in het wel en wee hier en elders. De stukken over Cambodja waren aangrijpend. Aanrader!

Dit boek staat al maanden-(jaren?)lang in de top tien van de boekwinkels. Dat levert bij mij vaak een tegendraadse reactie op, maar deze keer heb ik eraan toegegeven. En gelukkig maar want het is een mooi en ontroerend boek. De laatste hoofdstukken hield ik het niet droog.
Een journaliste onderzoekt het wegvoeren van meer dan 13.000 Joden uit Parijs in juli 1942. Ze stuit op het verhaal van Sarah, een meisje van tien dat haar broertje weet te verstoppen op het moment dat er een razzia plaatsvindt. De hoofdstukken gaan afwisselend over Sarah en de journaliste. De verhalen zijn aangrijpend over het leed van de Joodse families, maar ook over de verkrampte manier waarop Fransen met dit deel van de geschiedenis zijn omgegaan. Het waren namelijk geen Nazi’s die deze razzia’s uitvoerden en de gezinnen in de kampen bewaakten. Het waren Franse politiemensen die orders uitvoerden.

Dijksterhuis legt in dit boek uit hoe het zit met je bewustzijn en je onbewustheid. Wat stuurt nu je doen en laten? Uit onderzoek blijkt dat het onbewuste een veel grotere rol heeft in ons handelen dan we denken en zelfs geleerd hebben.
Het onbewuste heeft een veel grotere verwerkingscapaciteit van gegevens dan ons bewuste. Heel wat “denk”-werk gebeurt dan ook door het onbewuste. Ik ga een heel eind mee in de redenering van Dijksterhuis, maar het boek liet me wat onbevredigd achter. In de eindhoofdstukken, had ik (onbewust) het idee meegetrokken te worden door de materie, maar niet meer zo van harte als de starthoofdstukken. Misschien heeft dit te maken met het feit dat we voor een groot deel nog in het duister tasten over de werking van onze hersenen en het verwerken van informatie.
Het boek stimuleert me wel om meer nog dan nu te vertrouwen op het onbewuste; het gevoel dat er ineens kan zijn. Of de rust te zoeken om het onbewuste het werk te laten doen en te luisteren naar wat er boven komt borrelen. Al met al toch een boeiend boek.

Tweede boek van Van Riessen met in de hoofdrol de vrouwelijke hoofdinspecteur Anne Kramer. Het boek leest als een trein, is spannend en heel dichtbij. Bepaalde personen kwamen mij zeer bekend voor
Ook een grappig detail was de rol van een filiaal van de Coffee Company, waar de auteur graag vertoeft.
Centraal staat het dilemma van de bedreigde getuige. Gaat ze als getuige optreden of zijn de gevaren haar te groot? En hoe zorgvuldig gaat de politieorganisatie daarmee om?
Van Riessen put uit zijn ervaringen als hoofdcommissaris en ik ben blij dat hij schrijft!

Toegankelijk boekje met praktijkverhaal over de kennismaking met intuïtieve vermogens. Keen beschrijft persoonlijk verhaal over het leren aarden en het belang daarvan en het omgaan met energieën. Het tweede deel van het boek is besteed aan praktijkoefeningen.

De afgelopen weken erg genoten van de nieuwe roman van David Mitchell. Hoofdrolspeler is Jacob de Zoet, boekhouder van de Verenigde Oost-Indische Compagnie. Hij woont rond 1800 met een dozijn Nederlanders op Deshima, een Japans eilandje zo groot als de Dam en de exclusieve toegangspoort voor handelswaren naar en uit Japan. Mitchell heeft zich ingespannen om het decor waarheidsgetrouw neer te zetten en slaagt daarin voortreffelijk; althans volgens internet bronnen die ik daarna raadpleegde.
Het is een spannende, interessante, meeslepende roman geworden, waarin ik veel kleurrijke figuren heb leren kennen evenals verschillen en overeenkomsten tussen Nederlanders en Japanners. Alle thema’s van het leven komen op subtiele wijze aan bod. En het slot? Prachtig!
De vertaling lijkt me een kunststuk op zich te zijn geweest. Mooie ‘oude’ taal, Japanse zegswijzen, lokale accenten. Het was dus ook een taalkundig genot om te lezen.
Al met al een echte aanrader!!

De ondertitel luidt “Verhalen van Joodse onderduikers”. In het boek komen oude mensen aan het woord die terugkijken op hun onderduiktijd. Vaak waren ze als kind ondergebracht in gezinnen en is er flink met ze van gezin naar gezin geleurd. Uiteindelijk bleek dat in veel gevallen funest voor de relatie met hun ouders, als die al terugkeerden. Niet zelden gebeuren er ook wonderlijke dingen waardoor ze aan de ogen van de nazi’s of Nederlandse collaborateurs ontkomen. Mooie en aangrijpende verhalen. Wat ik me nooit zo gerealiseerd heb, is dat een deel van de onderduikgevers kozen voor het herbergen van Joden uit financieel gewin of behoefte aan huishoudelijke hulp. In die huizen ging het er vaak naar aan toe en werd misbruik gemaakt van de omstandigheden.